In 2010 en 2011 werkte ik aan grote en kleine schilderijen en tekeningen waarbij de spanning opgezocht werd tussen werkelijkheid, herinnering en beleving. Wat onze ogen waarnemen is nooit objectief. Alles wordt gekleurd door interpretaties. Aan de hand van kleine modellen schilderde ik een aantal grote werken van oude Zwitserse locomotieven die als kind op mij zoveel indruk maakten. Een soort reconstructie van een voorbije tijd waarin het mij niet om technische weergave ging, maar om het beeld dat is blijven hangen. De zwaarte en het roest versus de heldere bergtoppen en lucht. De soms ondefinieerbare kleuren en de beleving van materie en ruimte. Met een minimum aan concrete informatie heb ik uit herinnering en verbeelding deze werken gemaakt, met het doel een blauwdruk vast te leggen van de herinnering en beleving.

Voorwerpen zoals bijvoorbeeld een inktfles geven aanleiding tot het onderzoeken van lichtreflexies en half transparante schaduwen. Daarbij ondervond ik de sensatie van licht en spiegelingen die van zichzelf immaterieel zijn en vertaald worden door middel van weerbarstige en taaie olieverf. Hier kon ik niet anders dan onbevangen vertalen wat er te zien is en vergeten wat ik eigenlijk schilderde. Te goed weten wat je schildert ervaar ik vaak als een belemmering.

Hier en daar vindt u op de site nog enkele beelden gevuld met mijn studies van geschilderde schedels en andere mededelingen uit een donkerdere wereld. Daarbij horen ook de zeemeerminnen en andere visionaire voorstellingen. Enkele jaren bepaalde dit steeds mijn vocabulaire voor wat betreft het schilderen. Deze beelden staan echter in een bepaald opzicht haaks op nieuwe ontwikkelingen in mijn werk. Ik voel mij steeds meer aangetrokken tot het sec weergeven van “neutrale”onderwerpen en oppervlakten waar licht of schaduw opvalt, of dit nu een locomotief, een fles, een pauw of een vrouw betreft. Want ik merk telkens dat in elk oppervlak en elke materie, alle uitdrukking besloten ligt. Door letterlijk tegen het oppervlak aan te kijken, kijk je er als het ware ook in of doorheen. Het gaat er telkens om jezelf de vraag te stellen hoe dit geschilderd moet worden. Zo wordt op een veel eenvoudiger manier binnen- en buitenkant met elkaar in verband gebracht en komt ook de synthese tussen zintuiglijk waarnemen en interpretatie/beleving beter tot stand