In het gebied van de ziel dringen zich soms verlangens op als gevolg van onvervulde mogelijkheden en niet benutte gebieden. Ieder mens kent ze, en ze kunnen grote vormen aannemen waardoor je beleving van de wereld sterk beïnvloed wordt. Verlangen zoals ik het hier bedoel wordt verbeeld door veel laat-negentiendeeeuwse kunstenaars: Het verlangen naar erotiek, sex, jeugd of de dood. Edvard Munch was behoorlijk overgeleverd aan de kwellingen die hij zichzelf aandeed. Hij dacht echter dat het aan zijn jeugd lag of aan de vrouwen. Tegenwoordig weten wij, door een veranderd bewustzijn, dat je zelf de enige bent die er wat mee kan doen, die het kan oplossen. In het verbeteren van de kwaliteit van je leven ligt de oplossing.

In onze huidige tijd bestaat nog steeds datzelfde menselijke verlangen. De beelden die ik opvoer omvatten dezelfde wereld gevuld met verlangen en pijn, maar bekeken vanuit een ander perspektief. Innerlijk houd ik erg veel afstand tot het toneel. Onze tijd vraagt, in tegenstelling tot vroeger, een heldere, objectieve waarneming en verslaglegging. We kunnen wel kijken naar onszelf of die ander in de rol van, maar we zijn het niet werkelijk zelf. Het verlangen leeft slechts als een bedwelmend visioen in onze hoofden, waarvan wij ook weer los kunnen komen. Daarom is er geen drama meer, maar is er een bevrijdend bewustzijn voor in de plaats gekomen. Er is geen noodlot of onoverkomelijkheid, want wij nemen zelf de rol wel of niet aan. Mijn werk kun je opvatten als bewustgeformuleerde verslagen van deze veranderde toestand. In de latere werken dring ik de veelheid in het beeld steeds verder terug. Ik wil de kracht tonen van de enkele vorm, waarin alle stemming en uitdrukking gevat wordt.